Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

14/08/2012

360

Mozaïekfilm van Meirelles weet niet te beklijven

Wie een mozaïekfilm maakt, treedt toe tot een illuster gezelschap. Mozaïekfilms zijn ensemblefilms waarin meerdere personages centraal staan wiens verhaallijnen gedurende de film zijdelings dan wel frontaal met elkaar in aanraking komen. Grote regisseurs met klinkende namen als Paul Thomas Anderson (Magnolia) en Alejandro González Iñárritu (Babel) hebben zich er met veel succes aan gewaagd. En nu is het de beurt aan Fernando Meirelles. Maar of zijn 360 ook zoveel indruk zal maken valt te bezien.



Dat Meirelles zich op de mozaïekfilm stort mag nauwelijks een verrassing heten. De regisseur, die in 2002 doorbrak met zijn snoeiharde faveladrama Cidade de Deus, heeft altijd een voorkeur gehad voor complexe vertelstructuren. Centraal in 360 staan negen personages wier paden elkaar gedurende de film kruisen. We zien onder meer Rose (Rachel Weisz) die haar affaire met een veel jongere fotograaf tracht te beëindigen en een Algerijnse man (Jamel Debbouze) die zo verliefd is op een vrouw dat hij een taxichauffeur betaalt haar de hele stad door te volgen.

Helaas is er veel verschil tussen de kwaliteit van de verhaallijnen. Sommige, zoals die over de jonge vrouw Laura (Maria Flor) en een oude man, John (Anthony Hopkins), wiens dochter al jarenlang vermist is, zijn mooi uitgewerkt en ontroerend. Andere blijven teveel aan het oppervlak hangen om te beklijven. De film blijft ook teveel op gebaande paden om echt stof tot nadenken te bieden. Waar veel mozaïekfilms onze vooroordelen over bijvoorbeeld andere etniciteiten proberen te ontkrachten, daar bevestigt 360 juist veel verwachtingen. De Russen zijn maffiosi, de vrouwen uit het Oostblok hebben geen andere optie dan prostitutie en het grootste dilemma van de Westerse mens is wel of niet vreemdgaan. De grote impact die vaak gepaard gaat met dit soort films, soms tot het bombastische toe, blijft hier juist volledig uit. En oké, je kunt niet elke mozaïekfilm eindigen met een Bijbelse kikkerregen, maar Meirelles maakt zich er in mijn ogen toch echt te makkelijk vanaf door op de simpelste manier het einde en het begin te verbinden.

In een artikel over Paul Haggis’ Crash, nog zo’n succesvolle mozaïekfilm, schrijft filmwetenschapster Tarja Laine: ‘the way in which people touch, grab, and reach out to each other is the “foundation” of identity’. Dat heeft Meirelles wel degelijk begrepen. We krijgen nergens de geschiedenis mee van de personages, in plaats daarvan toont hij hoe de personages elkaar de hand reiken of juist wegduwen. Hoe ze elkaar opvangen en, wanneer dat moet, weer loslaten. Dat laatste wordt in de film verwoord door John wanneer hij in een hulpgroep praat over zijn ontmoeting met Laura. In die scène, die zeer mooi wordt geacteerd door Hopkins, weet de film ook de toeschouwer aan te raken. En precies die aanraking is wat de rest van de film mist.



Plaats uw reactie

Charlespet op 18/06/2017

wh0cd401667 buy amoxicillin Albendazole Prices Effexor XR Azithromycin Online
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.