Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

31/08/2019

Weldi

Na zijn gelauwerde debuut film Hedi uit 2016 was het even stil rond de in 1976 geboren Tunesische filmmaker Mohamed Ben Attia. Een debuutfilm maken is één ding, maar dan komt ooit de tweede. En dus zijn er verwachtingen. Net als bij zijn debuut weet ook nu Ben Attia de gebroeders Dardenne als coproducenten te strikken. Altijd fijn als beroemde filmmakers zich aan je film verbinden en je wordt als kijker beloond met soortgelijke inkijkjes in de wereld.




De migraineaanvallen van zoon Sami lijken erger te worden naarmate zijn examens in het laatste jaar van zijn HBO-studie dichterbij komen. Zijn ouders hebben tot haverwegede film geen reden te denken dat er méér met hem aan de hand is. Die ontwijkende blik en kleine oogjes, ze moeten het gevolg zijn van zijn nachtelijke braaksessies op het toilet of van het harde leren dat hij ook in de avond doet, denken ze. Ze verwijten zichzelf dat hun zichtbare bezorgdheid Sami’s examenstress juist vergroot. Als kijker krijgen we weinig informatie over de leefwijze van Sami. Dit vergroot de afstand die we naar hem voelen. Met vader voel je wel intens mee.

Grens
Halverwege de film tilt Ben Attia de sluier op. Zonder aankondiging, of een brief achter te laten, blijkt Sami naar Syrië te zijn afgereisd. De ouderlijke bezorgdheid verandert in acute wanhoop en Weldiverandert in een rauwere film. Tunesië werd hofleverancier van de IS met meer dan 5000 Syriëgangers. Niet veel later pakt vader een vliegtuig naar Istanbul, in de hoop dat hij daar een smokkelaar vindt die hem over de grens kan zetten. Maar dat is lastiger dan gedacht, mede omdat hij niet kan geloven dat zijn zoon een religieuze fundamentalist is.

Regisseur Mohamed Ben Attia ziet dat er iets diepers speelt dan religieuze factoren. “Het draait om onze opvatting van geluk. We vertellen jongeren dat je succesvol bent als je geld hebt, getrouwd bent en kinderen hebt, maar als ze dat eenmaal hebben, ervaren ze dat het niet genoeg is.” Zijn de ouders dus medeschuldig? Hadden ze het moeten zien aankomen? In welke morele bochten dienen zij zich te wringen om te accepteren wat er is gebeurd?

Echte antwoorden levert Mohamed Ben Attia in de film niet, daarvoor maakt hij een iets te subtiel drama volgens het boekje. Maar met Weldivoegt hij wel degelijk een interessante film toe aan de recente golf radicaliseringsdrama’s – alleen al door te focussen op wat er volgt als het kwaad is geschied. Weldiwerd geselecteerd voor het programma Quinzaine in Cannes, maar de ontvangst daar viel de maker tegen. “Men verwachtte een film over IS, maar dat is niet het hoofdonderwerp van de film. De zoon had ook in een sekte kunnen gaan of zelfmoord kunnen plegen. De film gaat vooral over de relatie van een vader met zijn zoon en de keuzes die beiden maken.”




Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.