Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

22/11/2009

100 Feet

Tot de dood ons eh...

Een horrorfilm over spoken. Hoe krijg je dat verkocht in een tijd waarin in zo’n beetje elke horrorfilm een geest ronddwaalt? 100 Feet heeft voor de Nederlandse markt nog het voordeel dat Famke Janssen de hoofdrol speelt, wat altijd wel zorgt voor enig nationalistisch doorspekte vorm van nieuwsgierigheid. Het trieste is dat, naast het enorm leuke, let wel, interactieve DVD-hoesje, dit de enige reden is om deze film in huis te halen. Vernieuwend is 100 Feet absoluut niet. Dom wel.




Marnie Watson (Famke Janssen) heeft haar man vermoord. Uit zelfverdediging dat wel, maar aardig is het niet. Ze komt net uit de gevangenis en mag de rest van haar straf uitzitten in haar eigen huis, maar dan wel met zo’n trendy enkelband die er op let of je je wel aan je huisarrest houdt. Ene politieman Shanks (Bobby Cannavale), de ex-partner van de man van Marnie, moet haar een beetje in de gaten houden. Marnie is allang blij dat ze uit de gevangenis is en nu in haar eigen huisje kan wonen. Ze geniet ervan thuis te zijn en nadat ze het bloed van de muur heeft verwijderd, de spulletjes van haar ex in de kelder heeft gedumpt, in haar eigen bad is gaan liggen en in haar eigen bed wil gaan liggen, begint het gesodemieter. Eerst krijgt ze te horen dat ze het hele weekend zonder elektriciteit zal zitten en op flikkerende kaarsjes is aangewezen. Daarnaast is er ook nog de geest van haar ex-man, die behoorlijk veel weg heeft van Michael Myers, en die om een of andere reden niet helemaal blij is en hij lijkt dan ook vastbesloten Marnie het leven, of in ieder geval dit weekend, zuur te maken.

Een tijdje terug hield IMDb een poll over een aantal horrorclichés die eigenlijk maar eens uit films verbannen moeten worden. Na het zien van 100 Feet, lijkt het wel alsof het idee voor die poll is ontstaan na het zien van deze film. Een simpel turflijstje doet concluderen dat 100 Feet vrijwel alle mogelijke clichés van dit geestensubgenre afwerkt. Denk aan: in een donker en verlaten huis roepen “who’s there?”, of stellen dat “there’s no such thing as ghosts”. Verder komen de uitwaaiende kaarsen, knipperende gloeilampen (thank God voor het aanstormende led-licht), het plotseling dichtslaan van deuren en donkere ruimtes met slecht één bijzonder slecht werkende zaklamp.

Naast deze symfonie aan clichés heeft 100 Feet ook nog een aantal erg storende, domme plotgaten. Voorbeeldje: Marnie heeft een enkelband en mag niet te ver van de zender af lopen (hoe ver is niet duidelijk, maar het is in de film in ieder geval veel minder dan 100 feet), want dan begint het apparaatje te piepen. Wanneer ze niet binnen drie minuten weer in de niet-piepende zone terug is, wordt de politie gewaarschuwd. Het is dan ook bijzonder opvallend dat Marnie wel even snel het vuilnis binnen drie minuten buiten kan zetten, maar niet zonder overdreven capriolen uit te halen de voordeur kan openen om de pizzabezorger binnen te laten. Daarnaast zit er een onverklaarbare bedscène in en is het ook niet helemaal logisch dat de ex-partner van haar man op Marnies zaak wordt gezet. Nog veel minder logisch is het dat Marnie toen ze herhaaldelijk mishandeld werd door haar manlief, ze aangifte deed bij diens partner. Niet slim natuurlijk. Ook mogen we dan wel weer uit de economische crisis aan het klimmen zijn, maar een vierentwintiguurspatrouille bij het huis van iemand met een enkelband om, lijkt mij onnodige verspilling van de belastingdollars. Naar het eind toe worden de dommigheden alleen maar erger, maar deze zal ik u om spoilerredenen besparen.

Heeft 100 Feet dan nog wel iets goeds te bieden? Nou voor Famke Janssen hoeft u het eigenlijk niet te doen. Ze speelt al jaren geen betekenisvolle rollen meer, maar een rol als deze wordt toch altijd gespeeld door jonge meisjes aan het begin van een meestal op niets uitlopende Hollywoodcarrière? Gelukkig kent 100 Feet op het eind nog wel een behoorlijke gore-scène die de moeite waard is, maar de vraag waarom deze film was opgenomen in de programmering van meerdere filmfestivals (waaronder Imagine AFFF afgelopen jaar), blijft onbeantwoord, aangezien de film totaal niet uitsteekt boven zijn toch al matige soortgenoten.

De DVD van Dutch Filmworks heeft zoals gezegd een bijzonder leuke hoes. Je kan op een knopje duwen en dan begint de enkelband op de hoes te knipperen, waarna Famke Janssen nogal overstuur “What do you want?” schreeuwt. Voordat u uw bestelling van drie hamburgers en een milkshake aan haar kan doorgeven, begint ze behoorlijk hard te schreeuwen. Mocht u er voor kiezen de DVD met de post naar u toe te laten sturen, let dan met het uit de brievenbus halen van de post er op dat u het knopje niet toucheert en dan niet net als een niet nader te noemen redactielid u een spreekwoordelijk hoedje schrikt. Het zal u overigens wel meer kippenvel opleveren dan de 94 minuten die de film lang is. Het is leuk om op het knopje te duwen, maar misschien is dit niet genoeg om de film ook daadwerkelijk aan te schaffen. Op het vernuftige hoesje en enkele trailers na, kent de DVD geen extra’s.





DVD

27/10/2009

Dutch FilmWorks

16:9 anamorphic widescreen [2.35:1], Kleur

Dolby Digital 5.1 & DTS, Engels

Nederlands

Plaats uw reactie

Kees op 22/11/2009

Nu heb ik een vraagje; hoe gaat ze in bad met dat enkelding?
Yjwgoos op 22/11/2009

dat mag gewoon volgens de politieman...waterproof zeg maar...
Kees van Dijkhuizen op 22/11/2009

Zou toch wel een treurig (maar onvoorspelbaar?) einde van de film geweest zijn.
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.