Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 
Dit is er eentje uit de Pulpput! Fertile Ground Sweet Karma Bong of the Dead


06/09/2011

Premutos: Der Gefallene Engel

Nog meer Olaf Ittenbagger

Voor zijn derde film had Olaf Ittenbach een groter budget ter beschikking, maar nog steeds was de insteek hetzelfde als die van Black Past (hier leest u zich in): een zo ziek mogelijk gorefest maken. Het verhaal heeft wat meer om handen dan van het erbarmelijke debuut en Ittenbach krijgt het dit keer wel voor elkaar om wat sfeer en spanning te creëren. Toch is het net zo’n wanproduct als zijn debuut, simpelweg omdat de gore er weer uit het niets inhakt en alles dat opgebouwd was losgelaten wordt.



Premutos is een van de eerste gevallen engelen die dood en verderf wil zaaien. Hij probeert via mensen de wereld te vergallen met ellende, in de hoop zo over de levenden en de doden te heersen. Hij is vandaag de dag echter nog steeds aan het werk om de wereld over te nemen. Een jongeman krijgt namelijk visioenen te zien waarin Premutos in eerdere tijden te werk ging, telkens aangedikt met een flinke dosis ranzigheid. Hij vindt een oude toverdrank die gebruikt werd om de doden tot leven te wekken. Dit goedje zorgt ervoor dat hij in een monster verandert en het werk van Premutos gaat uitvoeren. Dit resulteert in - je raadt het al - een gorefest van jewelste.

Het eerste deel van de film is stukken beter dan het begin van Ittenbachs debuut, Black Past, maar waar hij nu wel eerst spanning opbouwt, gaat hij er vervolgens weer net zo lomp overheen met de gorigheid. De spanning wordt totaal weggenomen en niks van de creepy sfeer uit de flashbacks wordt doorgevoerd. Alles moet aan het eind onder het bloed zitten en ieder personage moet minstens op tien verschillende manieren gruwelijk zijn toegetakeld. Ook laat hij zijn vorige baantje weer doorschemeren; in Black Past muteerde Ittenbach (als hoofdrolspeler) namelijk ook al tot een verschrikkelijk monster wat met name een ontzettend ziek gebit heeft en ook hier laat hij dus zijn tandenfetish weer los.

Wat in dit deel, nog meer dan in het eerste deel, ontzettend stoort, is dat Ittenbach geen ietwat fatsoenlijke personages kan of wil creëren. En dan in de letterlijke betekenis van het woord: ieder personage scheldt er constant op los, loopt te boeren, ruften, neus te pulken en zuipt zichzelf helemaal het leplazerus. Dit alles wordt duidelijk in beeld gebracht; alles moet vies zijn en shockeren - waarom wil hij ons dit aandoen? De fascinatie voor gore snap ik, een reden waarom ik fan ben van het horrorwerk van onder andere Peter Jackson, Lucio Fulci en Sam Raimi. Maar de toegevoegde waarde van het uitgebreid laten zien hoe iemand een smerige snotprop in iemand anders mond schiet zal ik nooit zien ben ik bang. Wat een ranzige vent die Ittenbach.

De schijf
De beeldkwaliteit is nog steeds ontzettend matig. Gelukkig is de geluidsband nu wel van redelijk niveau; ditmaal loopt alles wel redelijk synchroon en de geluidseffecten zijn niet meer zo amateuristisch.

Ook deze schijf bevat trailers, wat tv-spots en een making of






DVD

29/08/2011

Filmfreak Distributie

4:3

2.0 en 5.1 Duits

Nederlands

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.