Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

27/09/2012

Call the Midwife

Vakkundige serie naar de memoires van vroedvrouw Jennifer Worth

Jennifer Worth vertrok als achttienjarige naar de East End van Londen om te gaan werken als vroedvrouw. Het waren de jaren vijftig, jaren van grote armoede. Worth bleef werkzaam als vroedvrouw tot 1973 en schreef ruim twintig jaar later haar memoires over deze periode. De boeken werden een groot succes door haar combinatie van een realistische en compassievolle blik. In 2011 overleed ze en schreef The Guardian over die blik: ‘Worth saw it all clearly, level-headedly and without illusion’. Een verfilming van haar memoires kon dan ook eigenlijk niet uitblijven en het was de BBC die zich eraan waagde met de geslaagde, zesdelige serie Call the Midwife.



De serie is opgezet als raamvertelling waarin de oude Jenny Lee (een voice-over van Vanessa Redgrave) terugkijkt op haar periode als vroedvrouw in het Londen van de jaren vijftig. In de eerste aflevering zien we hoe Jenny (Jessica Raine) aankomt in de East End waar ze tot haar schrik niet blijkt te komen werken in een ziekenhuis, maar in een nonnengemeenschap. Maar het werk dat de nonnen verzetten blijkt goed en vooral broodnodig. Thuisbevallingen zijn de regel en de omstandigheden verre van optimaal.

Waar de serie aanvankelijk wat in wringt, is de tegenstelling tussen de luchtige toon en de zware onderwerpen. Een tegenstelling die direct zichtbaar is in de vormgeving. Terwijl we de personages meermaals horen spreken over de slechte hygiëne van East End is de aankleding van Call the midwife juist kleurrijk en modieus. Die vormgeving roept daarnaast onvermijdelijk een associatie op met de melodrama’s van Douglas Sirk. Ook zijn films zagen eruit als een versierd cupcakeje, maar dat werkte vooral als contrast met de zeer controversiële thema’s die hij aan de kaak stelde.

In Call the midwife zijn de eveneens onderwerpen zwaar. Gedwongen prostitutie, doodgeboren kinderen, abortussen met breinaalden; niets wordt ons bespaard. Maar te vaak wordt de heftigheid weer afgezwakt door een lollig moment. Dat dreigt helemaal te gebeuren wanneer in de tweede aflevering  de klunzige verpleegster Chummy Browne haar intrede doet. Zij wordt gespeeld door Miranda Hart, bekend van de comedyserie Miranda en even lijkt haar rol ook vooral een komediefactor. Maar gek genoeg is het juist vanaf haar komst dat de balans in de serie steeds beter wordt. De lichte toon wordt wat vaker losgelaten en er komt meer ruimte voor ontroering. Zo is er een mooie aflevering waarin Jenny bevriend raakt met de oude oorlogsveteraan Joe, weggestopt in een wegrottende woning, met zwerende kogelwonden in beide benen.

De acteurs leveren eigenlijk stuk voor stuk typisch Brits vakwerk af. Knap is te zien hoe Jenny Agutter, Pam Ferris en Judy Parfitt de drie nonnen neerzetten. Ondanks hun wat schematische personages (de moederlijke, de strikte en de maffe non) weten ze er veel uit te halen. Relatieve nieuwkomer Jessica Raine  weet zich tussen deze acteerkanonnen prima staande te houden. De eerder genoemde Hart is met haar ontroerende onhandigheid misschien wel de verrassing van de serie.

Call the Midwife is vooral een zeer vakkundig gemaakte tv-serie, zoals de historische dramaseries van de BBC dat eigenlijk altijd zijn. En ondanks dat ik persoonlijk soms een rauw randje mis, valt er genoeg te genieten. Dat blijkt, want het eerste seizoen van Call the Midwife was een enorme kijkcijferhit in Groot-Brittannië en een tweede seizoen staat gepland voor volgend jaar. Dus wie geen genoeg kan krijgen van deze goedgemaakte serie met meesterlijk volkse jaren vijftig zinnen als: ‘Mary, you’ve got one in the oven’, kan zich vast gaan verheugen.





DVD

21/08/2012

JustBridge

16:9

Dolby Digital 5.1

Nederlands

Plaats uw reactie

asetmts862 op 31/05/2016

buy citalopram online ampicillin antibiotic vpxl viagra soft
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.