Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

25/02/2010

Harry Brown

De wraakfilm, of de ‘vigilante’-film, is een moeilijk subgenre. Het meegaan in de omslag van de hoofdpersoon die het recht in eigen hand neemt moet begrijpelijk zijn of daar dicht tegenaan zitten. Geloofwaardigheid van zijn of haar motieven is dus een heikel punt (recentelijk in The Brave One), maar ook de geloofwaardigheid van de situaties waarin hij of zij terecht komt, wil wel eens wringen (recentelijk in Death Sentence of Taken). Toch is en blijft het een populair genre dat inmiddels vele klassiekers kent. Death Wish uiteraard, maar ook onder vele andere Straw Dogs of Point Blank. Na de hierboven genoemde recentelijke misstappen zou je haast denken dat het wraakfilmconcept inmiddels is uitgemolken, maar toch zijn er nog films die de juiste snaar wel weten te raken. Dead Man’s Shoes, Irreversible (op het randje wellicht) en ook Harry Brown houdt zich prima staande. Niet alleen het personage, maar ook de film zelf.




Harry Brown (Michael Caine) is een gepensioneerd marinier. Hij is een getergd man die zijn dochter al heeft moeten begraven en nu ligt ook zijn vrouw op sterven. Wanneer zij overlijdt en hij alleen achterblijft in zijn troosteloze, simpele appartementje in een achterstandswijk aan de rand van Londen, heeft hij alleen nog zijn oude kameraad Leonard (David Bradley) over. Leonard ergert zich mateloos aan de hangjeugd rondom zijn flatje en de treiteringen jegens hem worden dan ook steeds heviger van aard. Wanneer Leonard wordt vermoordt, knapt er iets bij Harry. Hij gaat op zoek naar een vuurwapen en is vastbesloten zelf de straten schoon te vegen, aangezien hij van de aan allerlei regels gebonden politie, onder leiding van detective Frampton (Emily Mortimer), niet veel hulp hoeft te verwachten. De moordenaars van Leonard lijken vrijuit te gaan en voor Harry Brown is de maat vol.

Harry Brown opent schokkend. Zowel in figuurlijke zin als in letterlijke zin. Met behulp van een handheld camera achter op een scooter zien we hoe een tweetal jongeren een jonge moeder in het park terroriseert met een pistool. Schokkende bewegingen, maar ook wat de kijker te zien krijgt is vrij schokkend en hiermee wordt de toon voor de film meteen gezet. De snelheid verdwijnt grotendeels, maar hierdoor krijgt het verhaal de tijd Harry Brown te plaatsen binnen zijn eigen, angstaanjagende leefomgeving. Regisseur Daniel Barber, voor wie dit na zijn Oscarnominatie voor zijn korte film The Tonto Woman zijn eerste lange speelfilm is, bouwt het verhaal langzaam op en laat Harry pas na ruim een uur een geweer in handen nemen. Dit is een wijs besluit geweest, want niet alleen krijgt Michael Caine hierdoor de tijd zijn personage de nodige sympathie mee te geven, ook gaat hierdoor het bloedige geweld niet overheersen, maar blijven Harry en zijn verdriet centraal staan.

Op het eind heerst er een beetje het gevoel of Harry Brown nu een held is of een man die onterecht het recht in eigen hand heeft genomen en een stapje te ver is gegaan. De straatcriminelen zijn de slechteriken, dat moge duidelijk zijn, maar dit maakt Harry Brown nog niet direct de goeierik. Maar dit is nu net het punt waar een goede wraakfilm zich moet begeven. Op het punt waarop de kijker zich gaat afvragen wat hij in zo’n situatie zou doen, en of  het toelaatbaar is wat de hoofdpersoon doet. Of misschien niet toelaatbaar, maar wel begrijpelijk. Het is een dunne en bovendien behoorlijk subjectieve lijn, maar dus wel een waarmee een wraakfilm staat of valt (met als uitzondering wellicht Kill Bill). Harry Brown bevindt zich, ondanks dat hij zich hier en daar schuldig maakt aan wat ongeloofwaardige situaties (welke wapenhandelaar laat een onbekende man binnen in zijn huis en geeft hem bij wijze van spreke nog even een rondleiding langs zijn hennepplantage en zijn bijna aan een overdosis stervende vriendin?) precies aan de goede kant van de lijn.

De vergelijking met het vorig jaar uitgekomen Gran Torino is al meermaals gemaakt, maar Harry Brown onderscheidt zich duidelijk van deze film. De laatste is veel harder en grimmiger. Wat ze wel gemeen hebben, is dat ze beide een levende acteerlegende in de hoofdrol hebben. Michael Caine heeft in zijn carrière in heel veel slechte films gespeeld (Jaws: The Revenge, ook een wraakfilm dus), maar dit staat in geen verhouding tot die talloze klassiekers die grotendeels leunde op zijn charisma (The Ipcress File, Get Carter). Ook Harry Brown moet het grotendeels hebben van zijn sterke vertolking. In bijrollen zijn ook Emily Mortimer, de tamelijk onbekende Charlie Creed-Miles en David Bradley, die sommige zullen herkennen als Argus Filch uit die andere bekende Harry-films, prima op hun plaats.



Plaats uw reactie

Ralph op 25/02/2010

Wie kotst kan de gal verwachten
Caine is een behoorlijke held, en de trailer van deze zag er erg goed uit! Moest inderdaad een beetje aan Gran Torino denken in eerste instantie, maar da's waarschijnlijk omdat het allebei van die brave oude mannetjes lijken.

Zeker eentje die ik binnenkort ga kijken.
orkaan op 26/02/2010

http://www.youtube.com/user/orkaan
heb ergens gelezen dat caine terug is als coole mothafucka in de film.
gaat deze uitdraaien zoals edge of darkness?
Ralph op 07/04/2010

Wie kotst kan de gal verwachten
Beter laat dan nooit net nog deze film gekeken in de bios. Erg sterk. Hard, rauw en onverwacht voor iemand die Caine vooral kent uit zijn rol in de Muppet Christmas Carol *kuch*

Overigens zat de vrouw naast me steeds met haar hand voor de ogen wanneer er een spuit of gericht pistool in beeld kwam. Vermoed dat ze niet veel heeft meegekregen van het geheel ;)
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.