Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 
Dit is er eentje uit de Pulpput! Fertile Ground Sweet Karma Bong of the Dead


23/08/2011

Haunting at the Beacon

Aan spookhuisfilms geen gebrek de laatste jaren; de horrorliefhebber wordt er langzaamaan een beetje moe van. Niet dat het geen leuk subgenre is, maar de originaliteit is ver te zoeken. Gelukkig hadden we eerder dit jaar Insidious. Wederom hing de film aan elkaar van clichés, maar dan wel op de best mogelijke manier. Hij was ontzettend eng en nam zijn publiek serieus, zonder humor te schuwen. Helaas is Haunting at the Beacon niet van het kaliber Insidious, maar hij kan zich eerder meten met de grote hoeveelheid middelmatige spook(huis)films als de remake van The Amityville Horror, Stir of Echoes of van eigen bodem: Zwart Water.



Bryn en Paul Shaw hebben recent hun 4-jarige zoontje verloren. De twee zijn helemaal verslagen en Bryn heeft zelfs geprobeerd zelfmoord te plegen. Ze besluiten hun leven opnieuw te starten en huren een appartement in het Beacon-complex. Hier hopen ze tot rust te komen en langzaam het dagelijkse leven weer op te pakken. Echter al de eerste nacht ziet Bryn rare dingen; de doos met knuffels van haar 4-jarige zoontje ligt ineens open in de woonkamer terwijl ze die goed opgeborgen had. De vreemde gebeurtenissen blijven terugkomen; het is duidelijk niet pluis in dat Beacon-complex. Samen met wat omstanders gaan ze op onderzoek uit, en al snel blijkt dat Bryn niet de enige is die spoken ziet.

Tot zover het clichématige verhaaltje. De opbouw is precies hetzelfde als in zo’n beetje elke spookhuisfilm en het acteerwerk past daar ook bij - ongeïnspireerd dus. Eerst denkt iedereen dat Bryn gek in haar hoofd is, dan komt men er langzaam achter dat er meer is, vervolgens gaat men op zoek naar een of andere mythe die de boel verklaart. Dit alles wordt afgewisseld met schrikmomenten, die helaas zelden effectief zijn. Het grootste probleem is dat de spoken alleen gebruikt worden om het publiek te laten schrikken; de personages weten de helft van de tijd niet eens dat de spoken er zijn. Waarom zijn die spoken er dan überhaupt, ze willen geen angst aanjagen en ze zijn ook niet moordlustig…

Gelukkig neemt de vaart en de spanning in de laatste akte wat toe, de spoken zijn niet langer passief en het wordt zowaar een beetje eng. Het einde is dan ook het beste dat de film te bieden heeft, mede door de prima twist. Het is alleen zonde dat dit vooraf wordt gegaan door zoveel middelmatigheid en onzinnige verklaringen, waardoor je aan het einde toch niet meer op het puntje van je stoel zult gaan zitten.

De schijf
De dvd bevat geen extra’s en de beeld- en geluidskwaliteit zijn voldoende.







DVD

18/08/2011

Paradiso Home Entertainment

1.85:1

DD 5.1

Nederlands

Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.