Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

02/02/2012

Jack and Jill

Tweeling terreur

Jack and Jill is in drie woorden een beroerde film. De treinramp die zich voor de ogen voltrekt is ongelooflijk, en er valt bijna niet te bevatten hoe de relatief getalenteerde acteurs en actrices (ik bedoel, Adam Sandler was goed in Punch-Drunk Love) zich ooit hebben kunnen lenen voor deze film. Hij verkoopt weliswaar erg goed, en het publiek in Amerika leek het op te vreten. Dat komt omdat Sandler in zijn film inspeelt op de makkelijkste en flauwste gemenedelers van humor: poepgrappen, mannen in vrouwenkleding, grappen over ras en postmoderne verwijzingen.




In Jack and Jill speelt Sandler twee rollen: hij speelt Jack, een man die werkt bij een gigantisch reclamebedrijf en hij speelt Jill, Jacks onuitstaanbare tweelingzus die iets te lang blijft plakken na een logeerpartijtje. Uiteraard loopt het allemaal zoetig en moralistisch af, maar dan heeft de kijker al bakken met ellende moeten doorstaan. Het idee dat mannen in vrouwenkleding hilarisch zouden zijn is niet alleen een tikkeltje transfoob, het is ook een enorm uitgekauwd onderwerp. Tel daarbij op dat Jill ook nog een villeine stereotypering is van joden en vrouwen, en het mikpunt van onsmakkelijke poep-, pis-, kots-, en zweetgrappen, en Sandler creeërt een van de flauwste, stereotyperende en onsmakelijke typetjes aller tijden.

Voor een film die het zo van de humor moet hebben, want over de uitgekauwde plot zullen we niet beginnen, is het jammerlijk dat er zo weinig te lachen valt. De pogingen lachers op de hand te krijgen zijn zo pijnlijk gênant dat de film als een bijna avant-gardistisch kunstproject aan de kijker voorbij trekt: hoe kunnen we allerlei vormen van humor gebruiken en die totaal ontdoen van enige leukheid of gevoel voor timing? Het lukt, want Jack and Jill is nagenoeg onkijkbaar.

Er is echter één enorm fascinerend aspect aan de film en dat is Al Pacino. Van de vele sterren die komen opdraven in de film (onder andere Shaquille O'Neal), al dan niet in drag (David Spader), is Al Pacino de enige die enige moeite lijkt te doen. Hij stort zich vol overgave op de rol, waarin hij zichzelf speelt als een totaal verknipte geile ouwe bok. Hij probeert vuurwerk te maken van materiaal dat enorm tenenkrommend is. Dat het niet lukt is niet de schuld van Pacino maar van de dialoog die hij in de mond gelegd krijgt. De laatste scène waarin we Pacino zien is zo ontzettend gênant en pijnlijk, maar onbedoeld enorm fascinerend, omdat de acteur alles geeft. Dat maakt de scène hilarisch, maar niet op de manier die door de makers bedoeld is. Het is de plaatsvervangende schaamte weglachen, niet de gulle lach waar zo voluit op gemikt wordt.

Plaats uw reactie

Arnoud Goos op 02/02/2012

I'm not even supposed to be here today.
Net wanneer ik dacht dat Pacino weer beetje uit de shitfilms van de laatste jaren begon te klimmen, they pulled him back in! You Don't Know Jack was goed en wat hij volgens imdb de komende jaren gaat maken ziet er veel belovend uit: een david mamet, king lear, 2 barry levinsons.. maargoed,, dit lijkt me idd een verschrikkelijke film.. sandler was trouwens ook goed te pruimen in Spanglish!
Marnix op 03/02/2012

Maar Theo wat had je dan verwacht? De trailer sprak boekdelen... Deze film is echt voor een heel specifiek publiek bedoeld. Ik had bij de trailer zelfs het gevoel dat het zo'n neptrailer was die zo uit Tropic Thunder had kunnen komen rollen...
theodoor op 05/02/2012

Martin calls to say he's sending old electrical equipment. That's good we can always use some more electrical equipment.
Ik offer me graag op in naam van filmorama.
marnix op 07/02/2012

Does your dog bite?
We zullen wederom een ooohnderscheiding voor je klaar leggen...
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.