Film-O-Rama Beter Beeld & Geluid, home cinema Nieuws Buis Agenda Bios Welbeschouwd Columns Film-O-Rakel Film-O-Rama Afmelden Profiel Aanmelden Registeren

 

06/09/2010

The Last Airbender (3D)

Shyamalan's laatste is duur gepruts

Toen bij Comic Con 2010 de trailer van Devil werd gedraaid, stond iedereen ademloos toe te kijken. Totdat M. Night Shyamalans naam in beeld kwam; geloei en geboe trok op van het voorheen geïnteresseerde publiek. De man die zijn carrière begon met Signs en The Sixth Sense is nu officieel taboe. Op de zwarte lijst. Dat kind op het schoolplein waar niemand mee wil spelen. Zijn laatste missers bestaan uit onder andere Lady in the Water en The Happening. Zijn formule is alom bekend en er wordt inmiddels al gesproken van een heuze 'Shyamalanian-twist'. Een soortgelijke twist ontbreekt in The Last Airbender, net als geloofwaardige dialogen, overtuigend acteerwerk en vrijwel alles wat een film goed maakt.



In een wereld waarin vier elementen (lucht, water, aarde en vuur) centraal staan die elk beheerst worden door een eigen volk ontdekken Katara en Sokka, leden van een waterstam, tijdens het jagen Aang, een jongen die al een eeuw ingevroren zit in ijs. Hij is de Avatar; de enige beheerser van alle vier de elementen. Het is zijn taak om de balans te herstellen en rust te brengen in het rijk, maar de hardnekkige Zuko doet er alles aan Aangs taak onmogelijk te maken. Samen met Katara en Sokka moet Aang meer ontdekken over de elementen, om ze vervolgens te gebruiken in de strijd tegen het vuur.
 
Er is een reden dat de tv-serie waarop de film gebaseerd is het goed doet; de wereld van Avatar (niet te verwarren met James Camerons melkkoe) is rijk en veelzijdig en is na drie seizoenen nog even mysterieus als aan het begin. Shyamalans drang om alles nog mysterieuzer te maken, leidt ertoe dat de wereld vrijwel de gehele film lang ongebruikt blijft. Voor een episch spektakel wordt onvergeeflijk veel achterwege gelaten en de momenten waarop het verhaal wel plots aandacht krijgt, is dit in ongeloofwaardige brabbeltaal met een nog ongeloofwaardigere levering.
 
Shyamalans gepruts heeft officieel een van de meest langdradige en vervelende avonturen ooit opgeleverd. Alle ingrediënten zijn er wel: grootschalige gevechten, prachtige omgevingen, een origineel verhaal, en toch voelt de 102 minuten durende film nog langer aan dan Camerons ruim drie uur durende beest. Niet alleen is het door Shyamalan geschreven script ver beneden peil (met als dieptepunt "is er een heilige plek waar ik kan mediteren?"), de stukken die wel zouden kunnen werken - de actiescènes - worden geteisterd door amateuristisch camerawerk en nog slechtere montage. Van afgezaagde fades tot claustrofobische close ups; bent u op zoek naar hoe het níet moet, dan is dit het juiste adres.
 
Het enige dat de pijn nog enigzins verzacht, is de prachtige soundtrack van James Newton Howard. Apart luisteren is aan te raden, want de geluidsmix is beladen met standaard getrap en gekreun en mist enige vorm van persoonlijkheid. Het is alsof u dik anderhalf uur naar puur geld zit te staren en luisteren, met hoofdpijn van krakkemikkig kijkdoos-3D toe. The Last Airbender is hiermee een van de grootste missers van het jaar geworden. Als Shyamalan zelfs een film als deze niet redelijk weet af te leveren, wie durft de beste man dan nog in de buurt van een camera te zetten?


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.